Boycot Bush Internationaal Netwerk

Het probleem

Er zijn naar schatting 60-70 miljoen antipersoonslandmijnen in meer dan zeventig landen, die duizenden mannen, vrouwen en kinderen elk jaar doden of verminken. Antipersoonsmijnen zijn wapens die willekeurig doden en verminken en worden geactiveerd door o.a. voetstappen en kunnen geen onderscheid maken tussen burgers en soldaten. Zij doden en verminken dikwijls nog lang na het beëindigen van het conflict.

Het verdrag

Soms wordt ernaar verwezen als de Ottawa Conventie, het verbod op het gebruik, het stockeren, productie en transport van antipersoonsmijnen, en de vernietiging van landmijnen (verdrag op landmijnen) is de internationale overeenkomst die de antipersoonsmijnen bant.

De internationale campagne om landmijnen te verbannen beschouwt het verdrag als het meest uitvoerige internationale instrument om de wereld te ontdoen van de geseling van mijnen, en behandelt alles gaande van het gebruik van mijnen, de productie en verkoop, hulp aan slachtoffers, mijnopruiming tot de vernietiging van de voorraad.

In december 1997 hebben in totaal 122 overheden het verdrag in Ottawa, Canada getekend. In maart 1999 werd het verdrag bindend in het kader van de internationale wet. Vandaag staat het verdrag nog open voor ratificatie door de ondertekenden, en voor toetreding door diegenen die nog niet tekenden voor maart 1999.

Het beleid van de V.S. betreffende landmijnen

De V.S. wilden en willen geen partner zijn van het verdrag op mijnen omdat de regels van Ottawa en de kritieke nationale belangen van de V.S. niet in overeenstemming werden gebracht, zei het Amerikaanse Bureau van politieke-militaire zaken (27 februari 27 2004).

"Landmijnen hebben een essentiële waarde en rol in militaire operaties, brengt het Amerikaanse bureau van Politieke-militaire zaken. Landmijnen laten een bevelhebber toe om het slagveld aan te passen in zijn voordeel. Zij vermijden de vrijheid van de vijand op maneuvers; ze verbeteren de doeltreffendheid van andere wapens (zoals artillerie en gevechtsvliegtuigen); staan ons toe om met minder krachten tegen een grotere vijandelijke kracht te vechten; en beschermt onze troepen, beveiligd de levens van onze mannen en vrouwen in uniform. Geen ander wapen heeft deze mogelijkheden.

De Verenigde Staten waren, in het verleden, één van de grootste exporteurs van antipersoonsmijnen. Van 1969 tot 1992 exporteerden zij 4.4 milioen antipersoonsmijnen naar tenminste 32 verschillende landen. Amerikaanse mijnen werden geplaatst in de grond en veroorzaakten burgerlijke slachtoffers in meer dan twee-dozijn landen.

De Verenigde Staten hebben in tenminste vijf staten antipersoonsmijnen opgeslagen. Staten die deel uitmaken van het verdrag op antipersoonsmijnen: Duitsland, Griekenland, Japan, Noorwegen, Qatar en het Verenigd Koninkrijk in Diego Garcia. Partners staan andere staten toe om antipersoonsmijnen te stockeren op hun territorium waardoor geargumenteerd kan worden dat zij de verboden van Artikel 1 overtreden.

Conclusie

Zoals de huidige V.S. politiek is, bevindt de V.S. zich in het gezelschap van Rusland, China, Iran, Irak, Libië, Noord Korea, Burma, Syrië, Indië, Pakistan, Cuba en andere landen die weigerden het verdrag op de antipersoonsmijnen te ondertekenen. Het is één van de veertien landen die de productie van landmijnen niet afgezworen hebben. Samengevat, de V.S. is deel van een zeer kleine minderheid die zich tegen een uitvoerig verbod verzet. De gevaren en de kosten van anti-personenmijnen zijn nu welbekend, en de Verenigde Staten zouden tot het verdrag moeten toetreden.

Meer informatie:

Websites:
International Campaign to Ban Landmines
U.S. Department of State: FAQ over de nieuwe Amerikaanse landmijnen politiek

Boeken:
Rule of Power or Rule of Law? An Assessment of U.S. Policies and Actions Regarding Security-Related Treaties, Institute for Energy and Environmental Research / Lawyers’ Committee on Nuclear Policy, The Apex Press, New York, 2003.
Om dit boek te bestellen, contacteer merchandize@motherearth.org

Bekijk ook:

Laatste aanpassing: October 2004